Read online
Memorial transcription
English translation of the complete Polish memorial. The original two-column reading order has been reconstructed.
Dr. Andrzej Lech Ruprecht (1935–2010)
On July 2, 2010, Dr. Andrzej Lech Ruprecht, one of Poland’s most distinguished theriologists, passed away. He authored numerous chapters on bats and four rodent species in the Atlas of the Distribution of Mammals in Poland (1983) and co-authored chapters of Keys to the Mammals of Poland (1984). Most theriologists, however, will remember him as the author of more than 200 scientific publications, many devoted to bats. He was an internationally recognized specialist in craniomorphology. On a large scale he obtained data from owl pellets, perfecting the identification of mammals from bone material. Especially in his later years, he also popularized natural-history knowledge.
He was an honorary member of the Polish Zoological Society and the Polish Society for Bat Protection. For many years he worked at the Mammal Research Institute PAS in Białowieża. Those who knew him will remember a hardworking and helpful person who also set exacting standards.
Andrzej Lech Ruprecht was born in Gdańsk on April 20, 1935. During the occupation he lived in Łódź and later Nowy Sącz, returning to Gdańsk after the war. He completed secondary school there in 1955. He began medical studies, but serious health problems caused him to change direction. In 1957 he enrolled in the Faculty of Biology and Earth Sciences at Adam Mickiewicz University in Poznań. In 1959 he transferred to Nicolaus Copernicus University in Toruń. He graduated in 1962 and two years later began work at the Mammal Research Institute in Białowieża. There began his many years of research on the systematics and morphology of mammals and on their fauna.
For more than 25 years he worked as an assistant, adjunct, and curator, caring for a vast collection of bone material, one of the largest in Poland. Through his long-term analysis of owl pellets he also contributed substantially to its growth.
He spent the final years of his life in Ciechocinek, where he moved after ending his work in Białowieża and going onto a disability pension. This did not interrupt his research. Until his last days he compiled and published material gathered earlier, concentrating on monographic works. Within the limits imposed by his health, he also continued additional research and actively prepared papers for publication. Several appeared after his death.
The scale of his work was impressive. Seeking scientific material, he visited hundreds of localities and identified tens of thousands of mammal specimens. For many species these became the fundamental records used in the Atlas of the Distribution of Mammals in Poland. His work provided the first documented Polish record of the giant noctule, Nyctalus lasiopterus, along with numerous new mammal localities. His publications on mammalian craniomorphology remain widely cited and respected in Poland and abroad.
He was open toward people and willingly shared his knowledge. His home in Ciechocinek welcomed anyone who wanted to learn from him. He freely helped younger colleagues, especially in identifying bone material and lending literature that was difficult to obtain. He demanded much from collaborators dispersed across Poland, but also motivated them. He practiced scientific correspondence masterfully, introducing people whose cooperation seemed promising and suggesting research topics. His erudition, immense knowledge, extraordinary organization, and honesty inspired respect.
We are certain that the many researchers who had the opportunity to work with him will, like us, remember him with great warmth and affection. In the new Atlas of Mammals of Poland now being prepared, we continue Dr. Ruprecht’s work while preserving the memory of his pioneering achievements.
Pełna, opracowana transkrypcja. Przywrócono kolejność czytania tekstu z dwóch kolumn.
Dr Andrzej Lech Ruprecht (1935–2010)
W dniu 2 lipca 2010 roku odszedł dr Andrzej Lech Ruprecht, jeden z najbardziej zasłużonych polskich teriologów. Był autorem wielu rozdziałów — o nietoperzach i czterech gatunkach gryzoni — Atlasu rozmieszczenia ssaków w Polsce (1983) oraz współautorem rozdziałów Klucza do oznaczania ssaków Polski (1984). Większość teriologów zapamięta go jednak jako autora ponad 200 publikacji naukowych, spośród których wiele dotyczy nietoperzy. Był uznanym na świecie specjalistą w dziedzinie kraniomorfologii. Na wielką skalę uzyskiwał dane z wypluwek sów, doprowadzając oznaczanie ssaków na podstawie materiału kostnego do perfekcji. Popularyzował wiedzę przyrodniczą, zwłaszcza w ostatnich latach.
Był Członkiem Honorowym Polskiego Towarzystwa Zoologicznego i Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Nietoperzy. Przez wiele lat pracował w Zakładzie Badania Ssaków PAN w Białowieży. Dla osób, które go znały, pozostanie wzorem człowieka pracowitego, uczynnego, ale też wymagającego.
Andrzej Lech Ruprecht urodził się 20 kwietnia 1935 roku w Gdańsku. W czasie okupacji mieszkał w Łodzi, potem w Nowym Sączu, skąd po wojnie wrócił do Gdańska. Tam w 1955 roku ukończył szkołę średnią. Podjął studia na Wydziale Lekarskim, jednak ze względu na poważne problemy zdrowotne zmienił kierunek studiów. W 1957 roku rozpoczął studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1959 roku przeniósł się na Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1962 roku ukończył studia, a dwa lata później podjął pracę w Zakładzie Badania Ssaków w Białowieży. Tam rozpoczęła się jego wieloletnia praca nad systematyką i morfologią ssaków oraz badania faunistyczne.
Przez ponad 25 lat pracował na etacie asystenta, adiunkta i kustosza, mając pod opieką wielką kolekcję materiałów kostnych, jedną z największych w Polsce. Sam przez wiele lat przyczyniał się do jej wzbogacania, między innymi dzięki analizie wypluwek sów.
Ostatnie lata życia spędził w Ciechocinku, do którego przeprowadził się po przejściu na rentę inwalidzką i zakończeniu pracy w Białowieży. Nie przerwało to jednak jego pracy badawczej. Do ostatnich dni zajmował się podsumowywaniem i publikowaniem zebranych wcześniej materiałów. Skupił się na pracach monograficznych. Prowadził też nadal, oczywiście w ramach skromnych możliwości, dodatkowe badania naukowe. Do końca aktywnie przygotowywał prace do druku. Kilka jego publikacji ukazało się już po śmierci.
Ogrom wykonanej przez niego pracy jest imponujący. W poszukiwaniu materiału naukowego odwiedził kilkaset miejscowości i oznaczył kilkadziesiąt tysięcy ssaków. Dla wielu gatunków były to podstawowe dane wykorzystane w Atlasie rozmieszczenia ssaków w Polsce. Dzięki jego pracy mamy pierwszą udokumentowaną informację o borowcu olbrzymim Nyctalus lasiopterus i szereg nowych stanowisk ssaków. Jego publikacje dotyczące kraniomorfologii ssaków są powszechnie cytowane i znajdują uznanie zarówno w kraju, jak i za granicą.
Był człowiekiem otwartym na ludzi i chętnie dzielił się swoją wiedzą. Jego dom w Ciechocinku był otwarty dla osób, które chciały się od niego czegoś nauczyć. Chętnie służył bezinteresowną pomocą młodszym kolegom, zwłaszcza przy oznaczaniu materiału kostnego lub wypożyczaniu trudno dostępnej literatury. W stosunku do współpracowników rozproszonych po całej Polsce był niezwykle wymagający, ale i mobilizujący. Po mistrzowsku uprawiał korespondencję naukową. Kontaktował ze sobą osoby, dla których widział interesujące perspektywy współpracy, i podpowiadał tematy badawcze. Imponował erudycją, olbrzymią wiedzą, niezwykłym zorganizowaniem i uczciwością.
Jesteśmy pewni, że wielu badaczy, którzy mieli okazję z nim współpracować, będzie, podobnie jak my, wspominać go bardzo ciepło i serdecznie. W powstającym nowym Atlasie ssaków Polski kontynuujemy pracę doktora Ruprechta, zachowując pamięć o jego pionierskich osiągnięciach.