Read online
Article transcription
English translation from the Polish scan. Website navigation, advertisements, and unrelated recommendations in the printed web page have been omitted.
Dr. Andrzej L. Ruprecht has died
Andrzej Lech Ruprecht died in Bydgoszcz on July 2, 2010. He was laid to rest at the Municipal Cemetery in Włocławek. Photograph: Mammal Research Institute PAS.
The circle of scientists who laid the foundations of research in Białowieża just after the Second World War is growing smaller. At the beginning of July, Andrzej Lech Ruprecht died — a doctor of biological sciences, osteologist, and long-serving employee of the local Mammal Research Institute of the Polish Academy of Sciences. He was open toward people, colorful, and witty.
Andrzej L. Ruprecht was born in Gdańsk on April 20, 1935, and lived there until the outbreak of the Second World War. During the German occupation he moved with his parents first to Łódź and then to Nowy Sącz, where he began primary school. After liberation the family returned to Gdańsk. He completed primary school and attended a general secondary school. In 1955 he entered the medical faculty of the local medical academy, but declining health following an earlier illness forced him to abandon those studies.
In 1957 he changed direction and began studying at the Faculty of Biology and Earth Sciences of Adam Mickiewicz University in Poznań. After two years he transferred to Nicolaus Copernicus University in Toruń, where he completed his specialist studies and received a master’s degree in 1962.
Ruprecht first encountered Białowieża on July 1, 1960. After his third year at the university in Toruń, he came for practical training at the Mammal Research Institute PAS. He joined the institute permanently in 1964, first as an assistant and later as curator. In 1990 he went onto a disability pension and moved with his wife Joanna to Ciechocinek.
Throughout his work in Białowieża he managed the institute’s scientific collections, particularly the bone collection, which through his efforts became one of the largest in Poland. Ruprecht had collected vertebrate skeletons since primary school and pursued the same passion without restraint in his professional life.
His principal interests included mammalian morphology, systematics, and faunistics. Research on rich collections of owl pellets and on domestic and foreign museum collections enabled him, together with Prof. Kazimierz Kowalski, to prepare chapters on bats and rodents for Keys to the Mammals of Poland, edited by Zdzisław Pucek, and the Atlas of the Distribution of Mammals in Poland, edited by Zdzisław Pucek and Jan Raczyński. For the atlas he prepared accounts of 21 bat species and four rodents.
With Dr. Wiesław Bogdanowicz he produced a several-hundred-page monographic study of Poland’s bat fauna; with Andrzej Szwagrzak he prepared an atlas of the distribution of Polish owls. He also wrote chapters on the European mink and boreal owl for the Polish red data book of threatened and extinct animals.
While working in Białowieża, Ruprecht became increasingly interested in Quaternary mammals that inhabited Poland during the last glaciation. He surveyed the region by car, established contacts with regional museums and private collectors, and published articles popularizing his research in the local press. These methods were remarkably effective: the first bone remains of aurochs, bison, and bears soon began reaching him.
At the same time he developed scientific contacts with paleontologists and theriologists specializing in fossil mammals. During visits to institutes and universities in Moscow, Leningrad, and Kyiv, he used every opportunity to examine fossil bone material. His work produced studies of morphological variation and the zoogeography of Quaternary mammals in the Białystok region, including reports of steppe and forest elephants, cave lions, and mammoths. Three discoveries of mammoth remains in the Białowieża Forest were especially striking. After a quarter-century of research he had added ten species to the known fossil mammal fauna of the region. Together with Tadeusz Buchalczyk, he also documented the steppe polecat as a new species for the fauna of Poland.
Ruprecht received his doctorate in biological sciences from Maria Curie-Skłodowska University in Lublin in 1973. Despite serious health problems, he continued scientific research almost until his death, publishing both independent and collaborative results. He was active in bat conservation, especially in Kujawy, and in popularizing theriological knowledge.
His scientific output comprised about 200 publications, more than 70 of them directly or indirectly concerned with bats. He received the Gold Cross of Merit in 1989 and the Medal of the 40th Anniversary of People’s Poland in 1984. He also received the Award of the Scientific Secretary of the Polish Academy of Sciences for his contribution to the Atlas of the Distribution of Mammals in Poland. In 1999 the Friends of Ciechocinek awarded him the Prof. Leonard Lorentowicz Medal “for outstanding service to the Ciechocinek health resort.” From 1999 he was an honorary member of the Polish Society for Bat Protection.
Opracowana transkrypcja polskiego skanu. Pominięto nawigację strony, reklamy i niezwiązane z artykułem rekomendacje.
Odszedł dr Andrzej L. Ruprecht
Andrzej Lech Ruprecht zmarł 2 lipca 2010 roku w Bydgoszczy. Spoczął na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku. Fot. ZBS PAN.
Kurczy się grono naukowców, którzy zaraz po II wojnie światowej tworzyli podwaliny białowieskiej nauki. Na początku lipca zmarł Andrzej Lech Ruprecht — doktor nauk biologicznych, osteolog, wieloletni pracownik tutejszego Zakładu Badania Ssaków Polskiej Akademii Nauk. Człowiek otwarty na ludzi, barwny, dowcipny.
Andrzej L. Ruprecht urodził się 20 kwietnia 1935 roku w Gdańsku. Mieszkał tam do wybuchu II wojny światowej. W czasie okupacji niemieckiej przeniósł się z rodzicami do Łodzi, a następnie do Nowego Sącza, gdzie rozpoczął naukę w szkole podstawowej. Po wyzwoleniu rodzina wróciła do Gdańska. Andrzej dokończył naukę w szkole podstawowej i wstąpił do liceum ogólnokształcącego. W 1955 roku rozpoczął studia na wydziale lekarskim miejscowej akademii medycznej. Ze względu na pogorszenie stanu zdrowia po przebytej wcześniej chorobie musiał je przerwać.
W 1957 roku postanowił zmienić kierunek studiów i rozpoczął naukę na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Po dwóch latach zmienił uczelnię, kontynuując studia specjalizacyjne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Ukończył je w 1962 roku z tytułem magistra.
Z Białowieżą A.L. Ruprecht zetknął się po raz pierwszy 1 lipca 1960 roku. Po trzecim roku studiów na UMK przyjechał na praktykę do Zakładu Badania Ssaków PAN. Z Zakładem związał się w 1964 roku na stałe, pracując początkowo jako asystent, później kustosz. W 1990 roku przeszedł na rentę inwalidzką i przeniósł się z żoną Joanną do Ciechocinka.
Przez cały okres pracy w Białowieży kierował kolekcjami naukowymi Zakładu, a szczególnie kolekcją materiałów kostnych, która dzięki jego wysiłkowi należy obecnie do największych w Polsce. Kolekcjonowaniem szkieletów kręgowców zajmował się już od szkoły podstawowej. Tej pasji oddawał się też bez ograniczeń w pracy zawodowej.
Główne zainteresowania doktora skupiały się na morfologii, systematyce i faunistyce ssaków. Badania bogatych zbiorów wypluwek sów oraz kolekcji krajowych i zagranicznych pozwoliły mu opracować wraz z prof. Kazimierzem Kowalskim rozdziały dotyczące nietoperzy i gryzoni w Kluczu do oznaczania ssaków Polski pod redakcją Zdzisława Pucka i w Atlasie rozmieszczenia ssaków w Polsce pod redakcją Zdzisława Pucka i Jana Raczyńskiego. W tym drugim dziele opracował 21 gatunków nietoperzy i cztery gatunki gryzoni.
Wraz z dr. Wiesławem Bogdanowiczem stworzył kilkusetstronicowe, monograficzne opracowanie fauny nietoperzy Polski, a z Andrzejem Szwagrzakiem — atlas rozmieszczenia sów Strigiformes Polski. W Czerwonej Księdze Zwierząt Zagrożonych i Ginących opracował rozdziały o norce europejskiej i sowie włochatce.
Pracując w Białowieży, zainteresował się bliżej gatunkami ssaków czwartorzędowych, które żyły na ziemiach Polski w okresie ostatniego zlodowacenia. Lustrował teren samochodem, nawiązywał kontakty z muzeami regionalnymi i prywatnymi kolekcjonerami oraz publikował artykuły popularyzujące swoje badania w prasie lokalnej. Metody te okazały się niezwykle skuteczne i wkrótce zaczęły napływać pierwsze okazy szczątków kostnych turów, żubrów i niedźwiedzi.
Równolegle nawiązywał kontakty naukowe z paleontologami i teriologami, specjalistami od kopalnych gatunków ssaków. Czas wolny podczas podróży do instytutów i uniwersytetów w Moskwie, Leningradzie i Kijowie wykorzystywał na poznawanie materiału kostnego ssaków kopalnych. Powstawały publikacje o zmienności morfologicznej i zoogeografii ssaków czwartorzędowych Białostocczyzny, w tym doniesienia o słoniu stepowym, słoniu leśnym, lwie jaskiniowym i mamutach. Szczególną ciekawostką było trzykrotne stwierdzenie szczątków mamuta na obszarze Puszczy Białowieskiej. Po ćwierćwieczu badań Ruprecht uzupełnił listę ssaków kopalnych Białostocczyzny o kolejnych dziesięć gatunków. Wspólnie z Tadeuszem Buchalczykiem odkrył też występowanie nowego gatunku dla fauny Polski — tchórza stepowego.
Stopień doktora nauk biologicznych uzyskał w 1973 roku na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Mimo poważnych problemów ze zdrowiem niemal do śmierci kontynuował badania i publikował ich wyniki. Angażował się w ochronę nietoperzy, zwłaszcza na Kujawach, oraz popularyzował wiedzę teriologiczną.
Jego dorobek obejmuje około 200 publikacji, w tym ponad 70 dotyczących bezpośrednio lub pośrednio nietoperzy. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w 1989 roku i Medalem 40-lecia Polski Ludowej w 1984 roku. Otrzymał Nagrodę Sekretarza Naukowego PAN za udział w pracy Atlas rozmieszczenia ssaków w Polsce. W 1999 roku Towarzystwo Przyjaciół Ciechocinka przyznało mu Medal im. prof. Leonarda Lorentowicza „Za wybitne zasługi dla Uzdrowiska Ciechocinek”. Od 1999 roku był Honorowym Członkiem Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Nietoperzy.